SPEKTRUM Ośrodek okulistyki klinicznej

Starczowzroczność (presbyopia)

Presbyopia, czyli starczowzroczność jest wynikiem fizjologicznego procesu twardnienia i spadku elastyczności soczewki, która coraz trudniej zmienia swój kształt, mimo napinania się mięśnia akomodacyjnego. Pierwsze objawy osłabienia się zdolności przystosowawczych oka do patrzenia z bliskiej odległości (30—50 cm) osoby normowzroczne, tzn. nie mające żadnej wady wzroku, zauważają około 40. – 45. roku życia. Stopniowo oddala się tzw. punkt bliży wzrokowej, co skutkuje coraz to dalszym odsuwaniem od oczu czytanego tekstu.

Celem wyrównania starczowzroczności konieczne jest zastosowanie dodatkowej soczewki skupiającej (ze znakiem „+”) do pracy wzrokowej z bliskiej odległości. U osób nadwzrocznych powoduje to zapisanie silniejszych szkieł plusowych do bliży niż stosowane przy patrzeniu w dal. Osoby z niską krótkowzrocznością pracują z bliska bez okularów, a osoby ze średnią i wysoką krótkowzrocznością używają do tego celu słabszych soczewek rozpraszających („-”).

Brak zdolności akomodacyjnych powoduje dyskomfort przy patrzeniu na odległości pośrednie. Okulary dobrane w dal (odległość 5 - 6 m.) oraz drugie, umożliwiające ostre widzenie z konkretnej bliskiej odległości np. 30 - 50 cm do czytania, lub czy odległości 70 cm do pracy przy monitorze komputerowym, nie dają ostrego obrazu obiektów leżących w odległościach pośrednich. W rozwiązaniu tego problemu pomagają okulary o zmiennej ogniskowej, tzw. progresywne, zaopatrzone w soczewki, których moc zmienia się wzdłuż całej przestrzeni optycznej. I tak moc optyczna soczewki położona w połowie jej wysokości odpowiada mocy potrzebnej przy patrzeniu w dal, a położona w dolnej części, wykorzystywanej przy patrzeniu z bliska, odpowiada mocy potrzebnej do czytania z 30 cm.

Poznaj swoją wadę